In een recent artikel in Frontiers in Phsyiology pleiten de auteurs voor het gebruik van wandelen in hypoxie (echte of gesimuleerde hoogte) als behandeling voor obese individuen. Zij geven aan dat obese patiënten een veranderd looppatroon hebben ten opzichte van niet-obese individuen. Vooral de krachten op de enkel zijn veel groter bij obese patiënten, terwijl de krachten op heup en knie vergelijkbaar zijn niet-obese individuen, ondanks het veel grotere gewicht. Een toename van fysieke activiteit in combinatie met een aangepast dieet is een belangrijke interventie in de behandeling van obesitas. Om echter een hoog genoeg energieverbruik te krijgen is een hoge bewegingssnelheid noodzakelijk. De obese patiënt beperkt hierin juist zichzelf beperkt en een hoog bewegingstempo kan zelfs risico geven voor de gewrichten van de onderste extremiteiten. Methodes waarbij de druk van de patiënt op een loopband verlicht wordt (door middel van een tuig of anti-zwaartekracht systeem) geeft de patiënt wel de mogelijkheid om een hoger bewegingstempo te halen. Dit veranderd echter ook de balans en coördinatie van het lopen en de armen kunnen niet vrij bewegen.

Wanneer de obese patient in hypoxie gaat lopen, behaald deze een hoger energieverbruik bij een lagere bewegingssnelheid. Hierdoor worden de gewrichten van de onderste niet overmatig belast en vertoont de patiënt een normaal looppatroon. Op de lange termijn ontstaat er een negatieve energiebalans, neemt het gewicht van de patiënt af, gaat de conditie omhoog en raakt de patiënt beter bestand tegen vermoeidheid. Hierdoor gaat de kwaliteit van leven omhoog en zal de patiënt beter in staat zijn om meer en intensiever te bewegen, waardoor een positieve spiraal ontstaat.

 

Girard, O., Malatesta, D., & G.P. Millet (2017). Walking in Hypoxia: An efficient Treatment to Lessen Mechanical Constraints and Improve Health in Obese Individuals?. Front. Physiol. 8:73.